In Memoriam: Nannie Joenoes

Nannie Joenoes

"In mijn jeugd toen we 15/16 jaar waren, hadden we een groep van de tennisvereniging die regelmatig naast het tennissen ook leuke dingen met elkaar deden zoals: zwemmen en feestjes houden. Nannie was daar ook bij en in mijn herinnering waren er veel jongens van de club die op Nannie wel een oogje hadden. 

Toen we een heel aantal jaren geleden een reünie met die groep in de stad hadden was Nannie er nog niet. Ik belde Nannie op om te vragen waar ze bleef. Ze reageerde van: “O, ik dacht dat het morgen was. Ik kom er meteen aan”. Dat was typisch Nannie. 

Ze had ook haar eigen herkenbare sportkledingstijl.
Altijd droeg ze laagjes kleding, een haarsjaaltje om haar nek en een band in haar haren. Het maakte niet uit of het prachtig weer was of juist slecht weer.

Over slecht weer gesproken… wat had ze daar een hekel aan zeg. 
Eén ding was zeker: bij de eerste paar regendruppels kwam steevast als eerste haar appje: “Het regent… zullen we de wedstrijd verzetten?”

Op de baan was er met Nannie nooit een wanklank te horen. Was er twijfel over een punt? Dan werd het heel simpel gewoon overgespeeld. Geen discussie, gewoon verder.

Toen padel in opkomst kwam, had Nannie er meteen een nieuwe sport bij, ze was enthousiast en fanatiek en naast padel bleef ze ook nog tennissen en toernooien spelen. 
Ze was altijd bereid om te tennissen of ergens in te vallen. En het liefst speelde ze twee wedstrijden achter elkaar.

Want haar motto was:
“Dan weet ik tenminste zeker dat ik wat gedaan heb.” 

Nannie was bijna 50 jaar lid van onze vereniging en één van de mooiste mensen die ik gekend heb."

Dank aan Hedwig en het team van Marleen voor het schrijven van dit mooie stuk voor ons geliefde lid Nannie, die op 9 juni is overleden.